غزل شمارهٔ ۶۰۲

برداشت: من خیالم راحت است که تو در ذهن من هستی، چه وقتی که لطف می‌کنی و چه زمانی که به من آسیب می‌زنی.

برداشت: ای چشم عقل، از زیبایی‌های چهره‌ات حیران و گیج هستی، مانند پرنده‌ی شب که در روشنایی هیچ چیزی را نمی‌بیند.

برداشت: در شهری که دل‌ها به خاطر نگاه‌های زیبا و خیره‌کننده آسیب دیده‌اند، لب‌های سرخ و زیبا درد و اندوه می‌آورند و بر این دردها می‌افزایند.

برداشت: ما برداشت‌کنندگان محصول دوستی و همکاری افراد با نفوذ و قدرت هستیم، پس تو نیز نگاهی به ما بیفکن، ای کسی که صاحب ثروت و امکاناتی پربار هستی.

برداشت: فرض کن که تو بتوانی دل سنگین مرا از عشق خودت بکنید، اما چگونه می‌توانی عشق را از دل من جدا کنی؟

برداشت: اگر بخواهی، می‌توانی بی‌دلیل کسی را بکشی، اما نباید عهد و پیمان دوستی را بشکنی.

برداشت: این عشق هرگز نابود نخواهد شد زیرا ما با دیده‌ای پاک به یکدیگر می‌نگریم و تو نیز از هر آلودگی دور هستی.

برداشت: نباید فکر کنی که اختلافی از سوی من ایجاد می‌شود، حتی اگر جهان با هم بر ضد دوستی متحد شوند.

برداشت: اگر نمی‌خواهی دلت را به کسی بسپاری، باید چشمانت را از دنیا ببندی تا مانند سپری از آهن از تو محافظت کند.

برداشت: به مدعی بگو که ما خودمان از درون خسته و آسیب‌دیده‌ایم و نیازی به درگیر شدن با ما نیست.

برداشت: تصحیح AI: ای سعدی، برای اینکه به مقام و منزلتی نمی‌توانی دست یابی، ناگزیر باید با افراد با قوّت و استحکام به تواضع و فروتنی بپردازی. (AI: برای اینکه به مقام و منزلتی دست یابی، ناگزیر باید با قوت و استحکام به تواضع و فروتنی بپردازی.)