غزل شمارهٔ ۵۹۸

برداشت: تو کیستی و چه نامی که این‌قدر به زیبایی حرکت می‌کنی؟ خون عاشقان حلال است، پس تو چه بازیگوش و سرکش هستی!

برداشت: نگرانم که همیشه مانند پروانه بسوزم، زیرا تو چون شمعی می‌درخشی و من تنها ناظر این نور هستم.

برداشت: شما باعث ایجاد فتنه و خونریزی می‌شوید، اما خلق شما نگران است که حرکات شما چقدر شیرین و گفتارتان چقدر دل‌نشین است.

برداشت: گویی از زیبایی و دلنشینی تو داستان‌هایی مثل حرف‌های نیشکر به گوش می‌رسد. اکنون من با جان و دل آماده‌ام تا خدمتگزار تو باشم.

برداشت: اگر کسی قامت سنگین و زیبای تو را ببیند، دیگر حاضر نخواهد بود که به بت‌های بی‌جان و معمولی سجده کند.

برداشت: بنشین و آرام بگیر ای آشوب، چون قیامت و هیاهو برپا شده است. نادر هم که تو را می‌بیند، به حالتی می‌نشیند که در آن قیام و شورش وجود دارد.

برداشت: عجب است از این مردم که چهره‌ات را مانند ماه نو نشان می‌دهند و در عین حال تو خودت در تمامیت زیبایی.

برداشت: تصحیح AI: هیچ‌کس نمی‌تواند ظلمی بکند در دولت اتابک، در حالی که تو این‌قدر نافرمان و ضعیف‌کشی. تو از کدام گروه و طایفه‌ای؟ (AI: هیچ‌کس نمی‌تواند ظلمی به تو بکند، ای اتابک، در حالی که تو این‌قدر بی‌تاب و درمانده‌ای. این حال تو ناشی از کدام گروه است؟)

برداشت: فتنه‌ای که در جامعه و زندگی افراد ایجاد می‌شود، موجب آشفته شدن مجلس‌ها و میدان‌ها می‌گردد و باعث ویرانی و مصیبت برای زن و مرد می‌شود. این بلایا بر خانه و بازار اثر می‌گذارند و مشکلات زیادی ایجاد می‌کنند.

برداشت: من در عشق و دل با تو تمام وجودم را سپردم و در برابر تو از همه علم و دانشی که دارم، بی‌خبرم. امروز من به حقیقت خود رسیده‌ام و تو و دامی که برای من درست کرده‌ای.

برداشت: تحمل من از بی‌خبری و دشنام‌هایی که به من می‌زنند، بیشتر از این نیست که تو در دل سعدی مثل نوری که از پشت جام می‌تابد، روشن هستی.