غزل شمارهٔ ۵۹۶

برداشت: تو برای من عزیز و محترم هستی و هرگونه تصمیمی که بگیری، من به آن احترام می‌گذارم و آن را می‌پذیرم.

برداشت: نگران غمت نباش و آسیب نبین و دردی احساس نکن؛ زیرا تو همدم دل و مایه آرامش جان هستی و باعث می‌شوی که غم‌ها کنار بروند.

برداشت: هرچقدر هم که در زندگی با مشکلات و سختی‌ها روبرو شوی، تحمل بی‌مهری و سختی‌های کسی مثل تو آسان‌تر از آن است که زمانی که از او محبت و مهربانی می‌دیدم.

برداشت: نمی‌دانم که از نظر زیبایی، کدام یک از سر و پاهایت بهتر است. چه اهمیتی دارد، وقتی زیبایی از فرق سر تا انگشت پا در تو وجود دارد.

برداشت: اگرچه هزار درد و رنج از تو بر دل دارم، اما هنوز هم توانایی تسکین و درمان این دردها را از تو دارم.

برداشت: زمانی که تو از کنار دیگران می‌گذری، فرقی نمی‌کند که آنها کافر باشند یا مسلمان، توجه به توست؛ زیرا هم جهت قبله‌ات هستند و هم هم‌نشین تو.

برداشت: این زیبایی را نمی‌توان با هر نگاه مشاهده کرد، مگر اینکه نام خدا را همیشه در دل داشته باشی.

برداشت: نگو که تنها گل روی درختی است که در بالای سرو قرار دارد و آفتاب درخشان بر سر آن سایه افکنده است.

برداشت: شخصی با چشمان سیاه و بوی خوش مانند مشک، اگر متوجه شود که مانند یک آهو از انسان دور می‌شود.

برداشت: اگر سعدی با کمندش بتواند شیر وحشی را شکار کند، تو هرگز در این دام نخواهی افتاد، چون تو آهو و گله‌ای از حرمت هستی.