غزل شمارهٔ ۵۹۵

برداشت: هرگز نسبت به مقام و ثروتی حسرت نخوردم، جز آن که کسی باشد که به زیبایی و محبوبیت دلبر خود نزدیک است.

برداشت: آیا می‌دانی چه حالتی از خوشبختی وجود دارد که چشمی که همیشه باز است، همواره به زیبایی خیره شده باشد؟

برداشت: خوشحال است کسی که محبوبش به سراغش می‌آید، مثل روزی کسانی که خوشبخت‌اند و بدون زحمت به دست می‌آورند.

برداشت: مانند دو مغز بادام که در یک پوسته جمع شده‌اند، ما نیز با هم انس و الفت داریم و از دیگران بی‌خبر و در عزلت هستیم.

برداشت: می‌دانی چه کسی بر وضعیت ما می‌خندد؟ او هرگز در زندگی خود لحظه‌ای را که حالش خوب باشد تجربه نکرده است.

برداشت: بعد از رفتن حبیب، هیچ‌کس به یاد من نیامد جز خاطره‌اش و از وجود نحیف من هم چیزی باقی نمانده جز آن خیال.

برداشت: در ابتدای کار که تو توانستی برنده شوی، من به خاطر دانش و آگاهی‌ام در کنار تو بودم. اگر آن دانش برای تو مفید بود، نیازی به تکیه بر قدرت و ثروت نداشتی.

برداشت: زمانی که با او بودم به اندازه یک روز گذشت، اما اکنون که منتظرش هستم، هر روز برایم به اندازه یک سال طول می‌کشد.

برداشت: روزها به مانند شب‌های هلال شبیه به ماه هستند و آن ماه زیبای دل، هر ابرویش نیز به صورت هلالی می‌باشد.

برداشت: صوفی تنها با چنین دوست و همراهی رابطه‌ای عمیق برقرار می‌کند و سعدی تنها در زمینه‌ای خاص و با اشاره به زیبایی‌های خاص شعر می‌سراید.