غزل شمارهٔ ۵۹۳

برداشت: اوج گرفتن دیگر برای من کافی است؛ چرا که دیگر توان خود را از دست داده‌­ام و پر و بالی برای من باقی نمانده است، از دست تو چگونه می‌­توانم بگریزم وقتی به این اسیر عشق هیچ فرصت و مجالی نمی­‌دهی.

برداشت: انسان عاشق و درمانده‌­ای که چاره‌­ای داشته باشد، هیچ اندوهی ندارد، اما من نه راه فرار از عشقت را دارم و نه می­‌توانم راهی جهت دوستی و آشنایی با تو بیابم.

برداشت: تمام عمر و روزگار زندگی­‌ام در دوری از تو گذشت، اما اگر هنوز احتمال دارد که در قیامت به وصال تو برسم، تحمل آن (سپری شدن عمر) همچنان آسان است.

برداشت: اگر آدمی امید داشته باشد که بالاخره روزی به وصال معشوق خواهد رسید به راستی بسیار زیبا و دلنشین است که تمام عمرش در دوری از معشوق، صبور و شکیبا باشد(تمام عمر بار فراق را تحمل کند).

برداشت: تویی که نتوانسته­‌ای شبی را که بلندای آن به طول یک سال است، بیدار باشی، چه نتیجه­‌ای دارد که از غم روزگار برایت بگویم.

برداشت: عجیب نیست اگر نسبت به حال انسان­‌های عاشق بی­‌تفاوت هستی و غم آنها را نمی­‌خوری، چرا که در تمام عمر چنین حالی را تجربه نکرده­‌ای.

برداشت: با من حرفی بزن که چنان در دام محبت تو گرفتار آمده‌­ام و چنان سرگرم و مشغول تو هستم که دیگر یادی از خویشتن نمی­‌کنم.

برداشت: ای قیامت (=معشوق) چرا نشسته­‌ای؟ برخیز و نشان بده قامت بلند و متناسب خود را ، قامتی که سراسر متناسب و به اندام است، برخلاف سرو بوستان که هیچگونه تناسبی ندارد!

برداشت: چرا که مجلسِ سماع و رقص و پایکوبیِ امشبِ ما مجلسی نیست که دف با ضربه‌ای و ساز بربط با گوشمالی از دست نوازنده، راحت شود(مجلس امشب ما تا دیر وقت برقرار است).

برداشت: دیگر چهره­‌ی همچون آفتابت را به آسمان نشان مده، چرا که ماه از شدت شرمساری خمیده و هلال گشت.

برداشت: موهای خوشبو و ظریف صورتت و محل قرار گرفتن خالت چنان متناسب و هماهنگ است که گویی از قلمی که در حال نگارش خط غبار است، خالی فرو چکیده است.

برداشت: سعدی! تو نیز دیگر این مطلب را نگو که نگاه کردن به چهره‌­ی زیبارویان گناه است، در واقع نگاه نکردن به چنین چهره­‌ای زیبا گناه است!