غزل شمارهٔ ۵۹۰

برداشت: عشق محبوب همیشه در دنیا وجود نداشت، ای کاش یا اگر هم بود، در دلم کمتر شدت می‌گرفت. ای کاش.

برداشت: در طول زندگی تجربه‌های زیادی از درد و اندوه عشق را پشت سر گذاشته‌ام، اما کاش فقط یک بار تو هم اعتماد کرده و معشوقه‌ام را امتحان می‌کردی.

برداشت: من از خیالش نمی‌توانم بخوابم و در عوض، در خواب فقط تصویر او را می‌بینم که در حال گریه است. ای کاش فقط یک شب از این غم آزاد می‌شدم.

برداشت: چرا آن محبوب به من رویش را نشان نمی‌دهد؟ من از دیدن چهره‌اش راضی‌ام و ای کاش روزی آن چهره را می‌دیدم.

برداشت: هر بار که درباره درد عشق و غم دوری صحبت می‌کنم، محبوبم دل مرا می‌رباید و جانم را می‌ستاند. کاش این وضعیت تغییر کند.

برداشت: شاید ناله‌های غم‌انگیز من را کسی نشنود، اما ای کاش یک شب کسی لابه‌های دلbroken من را بشنود.

برداشت: سعدی از دلش سوگند می‌خورد و بیان می‌کند که ای کاش وعده‌هایی که به او داده شده، به حقیقت تبدیل می‌شدند.