غزل شمارهٔ ۵۸۹

برداشت: دل من در حالتی از جنون است و سرم پر از ناپختگی و ناآرامی است. نه کاری می‌توانم بکنم که صبر و تحملی داشته باشم و نه می‌توانم اندوه خود را کم کنم.

برداشت: من به کافه و میخانه می‌روم و با سر به دلخوشی و خوشگذرانی می‌پردازم، اما به کسی که انتقاد می‌کند می‌گویم که لباس من را بشوی و از پاکی و صفای دل من خبر ببر.

برداشت: به قلب خود نفوذ کن و هر نوع تصوری که داری را کنار بگذار، ای دل، زیرا که از نقد و سرزنش آسیب‌دیده‌ای.

برداشت: تا زمانی که دل سوختگان را به شکار می‌بردی، هر لحظه دلی شکسته و سوخته بر دام احساسات تو در افتاده بود.

برداشت: تو سیراب هستی و اطراف تو دل‌های تشنه‌ی زیادی وجود دارد. تو شادابی، ولی در کنارت چشم‌های نگران فراوانی هستند.

برداشت: ای پروردگار، آیا آن آب حیات است که این‌قدر شیرین به نظر می‌رسد؟ آیا آن سرو روان همان است که به این سرعت و چابکی حرکت می‌کند؟

برداشت: چیزی بزرگ‌تر از توانایی و ظرفیت من فراتر از خواسته‌هایم است و چیزی بیشتر از آنچه می‌توانم درک کنم، نمی‌خواهم.

برداشت: در پیچ و تاب موی تو، افسوس، دل من در دام دو افعی گرفتار شده است، مانند ضحاکی که به خاطر مارهایش شهرت دارد.

برداشت: آیا صدای آه من به تو رسید؟ هرگز؟ که ما در این زمین داریم زندگی می‌کنیم و تو در آسمان‌ها هستی.

برداشت: ای یاری که همواره همدردی و درمان‌بخش هستی، به تو پناه می‌آورم. اما ای خطرناک، که هم زهر می‌باشی و هم مایه‌ی شفقت!

برداشت: تصحیح AI: سعدی، عشق و اشتیاق تو مانند آتش است و آبی می‌تواند آن را خاموش کند. بنابراین نباید وقت و انرژی‌ات را برای چیزهای بی‌فایده و سطحی هدر بدهی، چرا که در نهایت، همه چیز به خاک و نابودی ختم می‌شود. (AI: سعدی، عشق و اشتیاق تو مانند آتش است و هیچ آبی نمی‌تواند آن را خاموش کند. بنابراین نباید وقت و انرژی‌ات را برای چیزهای بی‌فایده و سطحی هدر بدهی، چرا که در نهایت، همه چیز به خاک و نابودی ختم می‌شود.)