غزل شمارهٔ ۵۸۸

برداشت: عمر من به پایان رسیده، اما عشق در دل من هنوز زنده است و از شراب آنقدر مست نیستم که فراموش کرده باشم چهره محبوبم را.

برداشت: ای آرزوی نهایی من، قلبم از عشق تو به فنا رفته است، همچنان که من تو را با تمام اشتیاقم می‌بینم.

برداشت: ای احساس کننده درد و دلبسته به زیبایی و جذابیت او، آیا الآن می‌دانی که در جدایی‌ات چه می‌گذرد؟

برداشت: ای سعد، حال ما در این دیار چگونه شده است؟ ما پس از شب‌زنده‌داری و خوشگذرانی، این جا را ترک کردیم و دستانمان در آغوش یکدیگر بود.

برداشت: پس از عراق، جایی برایم خوشایند نیست، موسیقی‌دانی ساز بزن و نغمه‌ای از آن پرده عراقی بخوان.

برداشت: زمان بر سر عهد و پیمان من با من نشسته است، تا اینکه تنها شدم. ای دوستان، محبت مرا به من برگردانید، به خدا قسم.

برداشت: در اینجا به زیبایی و جذابیت شخصی اشاره شده که در میان زیبایی‌های دیگر، مانند سرو و ماه، قرار دارد. او به عنوان نماینده‌ای از زیبایی‌ها توصیف شده و ویژگی‌هایش، چون رنگ و شکل، به زیبایی‌های طبیعی تشبیه شده است. در واقع، این شخص به دلیل زیبایی و ویژگی‌های خاصش مورد ستایش قرار می‌گیرد.

برداشت: اگر به خاطر عشق او بمیرم، بگذار بمیرم تا جانم فدای او شود. ای سرزنش‌کننده، کار او را رها کن و بگذار هرچه می‌کشم، خودم با آن کنار بیایم.

برداشت: ای جوانان، بیایید از سخنان آنان بهره‌مند شوید تا بتوانیم در عشق و محبت معشوق، زمان باقی‌مانده از عمر را بگذرانیم.

برداشت: کمک و یاری به فریاد رسیده است وقتی که شتران به شدت نخ شدن و شب تاریک و دلگیر است و اشک‌ها بر گونه‌ها جاری است.

برداشت: هرگاه نتوانی به کسی که بیگانه است اعتماد کنی یا یاری بخواهی، باید با آنچه که داری، برای اتفاقات غیرمنتظره آماده باشی.