غزل شمارهٔ ۵۸۷

برداشت: عشق و اشتیاقی که در دل احساس می‌شود، آنقدر عمیق و سوزان است که کلمات قادر به توصیف آن نیستند. دل از شدت longing در آتش می‌سوزد و نمی‌توان به راحتی احساسات را بیان کرد.

برداشت: اگرچه درد دل های من بسیار است و تمام نمی‌شود، اما اگر صفحات زمان را به ورق‌های خودم اضافه کنند، باز هم جای خالی وجود خواهد داشت.

برداشت: آرزوهای مردم به خاطر لحن شیرین تو و تاثیر رحمت واقعی‌ات بر نیک‌اخلاقی توست.

برداشت: زندگی بدون عزیزان چه لذتی دارد؟ چگونه می‌تواند دوران جدایی برای عاشقان شیرین باشد؟

برداشت: من عاشق تو هستم، حتی اگر تو دیگر دوستم نداشته باشی؛ من هنوز به عشق تو پایبندم و اگر از پیمانمان خارج شوی، باز هم به تو عشق می‌ورزم.

برداشت: کجا می‌توانم به هدفم برسم؟ ای عزیز، بگو چه کار باید بکنم؟ آیا باید داستان این غم را در باقی عمرم تعریف کنم؟

برداشت: به خاطر چشمان تو، اگرچه بهشت را داشته باشم، هیچ‌گاه به زیبایی‌های حوران و نگاه به شراب‌فروشان تمایل ندارم.

برداشت: سعدی از شدت غم تو، دامن عمرش را چاک زده است و دیگر از این وضعیت صبر و شکیبایی و دلبستگی نمی‌تواند تحمل کند.