غزل شمارهٔ ۵۸۵

برداشت: اگر تو زیبایی‌هایت را پنهان نمی‌کنی، پس چرا به حرمت قلب‌های عاشقان احترام نمی‌گذاری؟

برداشت: در تمام عمرم، نه قامت و زیبایی مانند تو را دیده‌ام، نه هیچ شبیه تویی مانند درخت سرو یا زیبایی‌های دیگر.

برداشت: من خدمتگزار و بنده‌ای هستم که مانند گوشواره‌ای از نقره به گوش تو آویزانم و در میان بنده‌ها، پادشاهی برای غلامان محسوب می‌شوم.

برداشت: به گوشهٔ خلوت افراد پاک و با تقوا برو و تماشا کن که چگونه غرق در شادی و شگفتی هستند و چطور مست از حال خود شده‌اند.

برداشت: در ایامی که به یاد عزیزانم هستم، هرگز فراموشی را تجربه نمی‌کنم و همیشه به یاد تو هستم.

برداشت: تو به قدری با روحیه من سازگار هستی و در دل من جا گرفتی که به نظر می‌رسد در آغوش من قرار داری.

برداشت: چه خوشبختند کسانی که توانسته‌اند با تو صحبت کنند. اما من نه جرأت گفتن دارم و نه تاب سکوت.

برداشت: رقیبی که با تو هم‌صحبت نمی‌شود، چه خاصیتی دارد؟ او فقط زهر و تلخی در کلامش دارد، در حالی که تو همواره شیرینی و لذت را به ارمغان می‌آوری.

برداشت: در اینجا به نسیم صبحگاهی گفته می‌شود که به گل بگوید تا به خار حسادت نکند و با او در همایش نباشد. به نوعی، این پیام نشان‌دهنده‌ی اهمیت محبت و دوستی میان گل و خار است تا از تضاد و نزاع دور بمانند.

برداشت: ای هشیار، تو هرگز ندیدى که چگونه دل مستان در آتش سوزان مى‌سوزد. اگر آتش در وجود تو نباشد، چگونه می‌توانی احساس شعله‌ور شدن را درک کنی؟

برداشت: کسی که دل در عشق ندارد، چگونه می‌تواند بفهمد عشق چیست؟ و کسی که گوشش به آوازها و نغمه‌ها آشنا نیست، چگونه می‌تواند از شادی و لذت آنها بهره‌مند شود؟

برداشت: دوستی و وفاداری یار را نمی‌توان با چیزهای مادّی یا اعتقادی exchanged کرد. ارزش واقعی وفا و محبت بالاتر از هر چیزی است که بتوان به دست آورد یا فروخت.