غزل شمارهٔ ۵۸۴

برداشت: دل هرگز نمی‌میرد اگر تو زندگی‌اش باشی. خوشبخت کسی است که در این دنیا و آن دنیا تو را در کنار خود داشته باشد.

برداشت: غم و اندیشه هرگز نمی‌تواند به حقیقت راه یابد، زیرا تو مانند نقطه‌ای در وسط آن دایره قرار داری.

برداشت: هیچگاه نسیم خوشبو نمی‌تواند گل‌های یک باغ را بی‌نظم کند، زمانی که تو به مانند سرو سالم و جوانی در آنجا باشی.

برداشت: همه جهان نگران‌اند که روی خوش بختی بر چه کسی خواهد تابید، اما تو تنها یک لحظه بر او نگران باش.

برداشت: ای چشمه حیات، آنهایی که به تو نیاز دارند از تشنگی جان دادند، و آن کسی که همچنان تشنه‌تر است، نزدیک‌ترین فرد به دهان او هستی.

برداشت: اگر امکان داشته باشد که گردون (فلک) را از سر دور کنند، تو دیگر در زمانه خاصی نخواهی بود.

برداشت: این وصفی که تو از آن صحبت می‌کنی فراتر از تصورات و خیالات است. اگر کسی بخواهد درباره‌اش سخن بگوید، فقط کسی که خود درک درستی از آن دارد می‌تواند به درستی بیانش کند.

برداشت: اگر کسی نتواند بار فراق تو را تحمل کند، با وجود تمام مشکلات و غم‌هایی که دارد، آرامش او همیشه در وجود تو خواهد بود.

برداشت: ای کسی که بدون دوست نمی‌توانی زندگی کنی، ممکن است سختی‌هایی را که به دوش می‌کشی، ناشی از فقدان او باشد.

برداشت: سعدی در روز قیامت امید دارد که تو هدف و راز دل او باشی.