غزل شمارهٔ ۵۸۲

برداشت: من دوستان زیادی دارم، اما مانند تو هیچ‌کس را ندیده‌ام؛ شمعی مانند تو هم در هیچ مجلسی وجود ندارد.

برداشت: بخت من این نبود که تو به یادم بیفتی و مرا یادآوری کنی، مخصوصاً در چنین شرایطی که من در فقر و درماندگی هستم و این واقعا کم نظیر است.

برداشت: کسی چگونه می‌تواند تو را توصیف کند در حالی که صحبت از چیزی بلندمرتبه‌تر، نرم‌تر و پاک‌تر از تو وجود ندارد؟

برداشت: به خدمتکار خانه بگو که در اتاق را ببندد تا موسوس، یعنی وسوسه و خیال بد، به حضور ما نزدیک نشود.

برداشت: در روزی که دوستان به هم می‌رسند، دل آدم نمی‌تواند به باغ برود، یا اینکه فقط به یک گل نگاه کند، یا به زیبایی چشمان نرگس.

برداشت: اگر مرا بکشید، نمی‌دانم کجا می‌روم. من به سرنوشت خود تسلیم شده‌ام و سنگینی رنج ناشی از بی‌وفایی دوستان برایم چندان احساس نمی‌شود.

برداشت: هر کس که داستان عشق را برایش تعریف می‌کنم، نتوانسته‌ام او را متوجه عمق مشکل این درد کنم، حتی اگر کسی با مهارت و تبحر باشد.

برداشت: سعدی با وجود تمام مشکلات و سختی‌ها، در مسیر خود تلاش می‌کند و بار زندگی‌اش را به دوش می‌کشد. او به کسی که دوستش دارد، وابسته است و از او جدا نمی‌شود.