غزل شمارهٔ ۵۸۰

برداشت: اگر دل‌سوخته‌ای باشی و کسی با تو سخن بگوید، چه فرق می‌کند که در یک مکان شیرین مثل شکرستان باشی یا نه؟

برداشت: تصحیح AI: ای کسی که به دل‌سوختگان رحم «نمی‌کنی»، نباید اینگونه به کسی «چهره نشان می‌دادی».

برداشت: روزی به قدومت می‌رسم و اگر کسی جانش را فدای این عشق کند، آن را از من بیشتر می‌داند و در این ماجرا افراد زیادی جانشان را از دست دادند.

برداشت: فردی نمی‌تواند دامن دوستش را به دنیا ببخشد، زیرا بخشیدن آن نادرست و ناپسند است که چیزی با ارزش را به انسانی بی‌ارزش بدهی.

برداشت: تا حالا در حرف‌های من این احساس سوز و درد وجود نداشت، چون به دام هوس و欲 آنها نیفتاده بودم.

برداشت: بلبل وقتی درختان را زیبا می‌سراید، صدایش دلنشین است، اما این آواز هیچ وقت به زیبایی همان صدای آتشینی نیست که در قفس خود دارد.

برداشت: ای سعدی، اگر از دل‌ات آتش به قلم نریزی، پس چرا هر لحظه دودی بر سر تو می‌آید؟