غزل شمارهٔ ۵۷۹

برداشت: چقدر باید این شعله‌های عشق مرا آزار دهند؟ تا کی این ناله‌ها و گریه‌ها از دل و جانم بلند خواهند شد؟

برداشت: ای چشمهٔ نقره‌گون که در چشمان من حضور داری، تا چه زمانی از غم عشق دوست بر خواهی خاست و بر چهره‌ام تاثیر خواهی گذاشت؟

برداشت: در یک لحظه، چشم من به سمت خواب رفت. ای خیال، اگر شبی در مسیر من بیدار شوی.

برداشت: ای دل، چرا برای من این‌قدر غمگین و زخم‌خورده‌ای؟ به زودی تو هم از چشمانم دور می‌شوی.

برداشت: ای مرغ سحر، به چه دانشی می‌خوانی و روز را آغاز می‌کنی، در حالی که نمی‌توانی هر صبح به صدای آهی از خواب برخیزی؟

برداشت: ای غم، از اینکه تو هم‌نشین من هستی، اندوهی بر من چیره شده است. آیا تو نمی‌دانی که اگر خداوند از خاطر من برآید، چه خواهد شد؟