غزل شمارهٔ ۵۷۸

برداشت: تو به حرف و گفت‌وگو با افرادی مثل ما توجه نمی‌کنی و به وضعیت نابسامان ما اهمیت نمی‌دهی.

برداشت: دیدار ما با یکدیگر مدت زیادی طول خواهد کشید، زیرا من در چنگال نیازهای خود گرفتارم و تو در مقام کسی هستی که زیبایی و جذابیت خاصی داری.

برداشت: کجا ممکن است تو که اینگونه بلندپرواز و بلندآرزو هستی، به دنبال صید ملخ بیفتی؟

برداشت: در حقیقت من هیچ وقت در سطح و اندازه تو نبودم. بلکه فقط همانند یک مگس، ادعای باز (پرنده باز) بودن رو در می آوردم. در مصرع اول هم بازی یعنی هم سنگ و هم سطح- در مصرع دوم بازی یعنی مثل باز، مثل پرنده باز. *ی* در بازی در واقع یای نسبیت است.

برداشت: از دست ترک ختایی کسی به اندازه‌ای آسیب نمی‌بیند که من از دست ترک شیرازی دیده‌ام.

برداشت: اگر نابودی من به خاطر عشق لازم است، نگران نباشید؛ کسی که به خاطر عشق کشته می‌شود، شهید است و آن که او را می‌کشد، در واقع جنگجوست.

برداشت: کیست آن سنگدل که عیب‌های ما را بازگو کند؟ اگر آفتاب را ببینی، مثل موم نرم می‌شوی و ذوب می‌گردی.

برداشت: اگر نتوانی خوب عشق را تحمل کنی، در نهایت چهره‌ات هم مانند نقابی غمگین خواهد شد.

برداشت: چرا با ما صحبت نمی‌کنی؟ چه مشکلی وجود دارد که نمی‌توانی با دوستانت کنار بیایی؟

برداشت: من از دوری تو به شدت ناراحتم و احساسم مانند سیل است که در حال راندن به سمت بیرون است، در حالی که تو با قدرت و شتاب به سوی من می‌آمدی، درست مانند ابرهای بهاری که باران می‌بارند.

برداشت: هرچند که تو به من عهدی وفا نکردی و به من نیرنگ می‌زنی، باز هم دعا می‌کنم که اگر با قهر و غضب رفتار کنی، به نرمی و مهربانی با من برخورد کنی.

برداشت: تو مانند کسی نباش که سعدی را به سادگی از نظر خود دور کند و او را نادیده بگیرد.