غزل شمارهٔ ۵۷۷

برداشت: امیدوارم حتی اگر صد بار هم به من آسیب برسانی، باز هم با مهربانی به من لطف کنی و مرا نوازش کنی.

برداشت: وقتی روزگار با ما دشمنی می‌کند و شرایط سخت می‌شود، نمی‌توان با آن جنگید. بنابراین بهتر است که با شرایط و وضعیت موجود سازگار شویم و راهی برای coexist با آن پیدا کنیم.

برداشت: رنجی که عشق تو به عقل من می‌دهد، مثل عذابی است که یک جنگجو به کافر می‌دهد.

برداشت: دوست دارم که بازوی تقوا به کمکم بیاید، اما افسوس که عقل من تحت تأثیر دستان رنگین تو بازیچه شده است.

برداشت: ما به دقت و با حوصله مطالعه کرده‌ایم که چگونه هر کسی در نظر دیگران به زیبایی و ویژگی‌های خاص خود شناخته می‌شود.

برداشت: اگر هزار نفر مثل من هم درد و رنج ببینند، تو از آنچه در نعمت و خوشی داری، هیچ عذاب نمی‌کشی.

برداشت: من نتوانستم از عشق تو با دیگران صحبت کنم، مگر اینکه تو با اشک‌های خود، غم و درد مرا به تصویر کشیده باشی.

برداشت: چه سوار دلخراشی که با یک نگاه نازش، دل‌های بسیاری را به درد می‌آورد و با یک حرکت، صدها شکار را به دام می‌اندازد.

برداشت: اگر تو را مانند سعدی بنده‌ای می‌داشتند، چه بر سر می‌آید اگر غلامی از شیراز در کنار تو باشد؟

برداشت: اگر کسی را با خشم طرد کنی، باز هم او با مهربانی به نزد تو برمی‌گردد، زیرا ارزش طلا همیشه ثابت است حتی اگر چندین بار به آتش بیافتد.

برداشت: وقتی که زبان فارسی به سمت ناپدید شدن می‌رود، این به خاطر ذات و طبیعت خود آن است و نه به این دلیل که زبانی مانند عربی بتواند از آن پیشی بگیرد.