غزل شمارهٔ ۵۷۶

برداشت: اگر پرده سیاه زیبایی‌ات را کنار بزنند، به پاهای تو گل‌های عشق خواهند افکند.

برداشت: اگر تو به رقص بپردازی، چشمانت را به زیبایی‌های خودت و شوقی که در دل دیگران به وجود می‌آوری، معطوف کن و ببین چگونه همه به تو افسون می‌شوید و جان خود را در این تماشای زیبا می‌گذارند.

برداشت: با قد بلند و چهره زیبا، تو قابل مقایسه با درختان و گل‌های زیبا نیستی.

برداشت: کدام باغ است که مانند چهره‌ی تو گلی زیبا داشته باشد؟ و کدام درخت سرو است که با قامت تو به خود ببالد و احساس افتخار کند؟

برداشت: اگر به زیبایی صورت و گوش‌های کسی نگاه کنی، نباید قیاسی با قد و قامت خودت داشته باشی.

برداشت: من بنده‌ی نسیم صبحگاهی‌ام، نسیمی که با موهای گیسویم بازی می‌کند.

برداشت: بگو به مطرب که دوستان را بیاورد و آهنگی بنوازد، مثل ناله بلبل مست که چه موزون و دلکش می‌خواند.

برداشت: گفته می‌شود که با یک اشاره جذاب می‌توان قلب‌های زیادی را تسخیر کرد و در یک لحظه، بسیاری را به دام محبت انداخت.

برداشت: به خاطر زیبایی و شیرینی کلمات سعدی، من خود را بنده و خدمتگذار همه شاعران شیرازی می‌دانم.