غزل شمارهٔ ۵۷۴

برداشت: ما بدون تو نتوانستیم صبر کنیم و مانند سنگ‌دل‌ها دل به دوری تو سپردیم.

برداشت: تصحیح AI: وقتی تو در چشم من «نیایی»، گویی که همهٔ دنیا برایم تاریک است و تنها تو نوری هستی که در این تاریکی می‌درخشی.

برداشت: افرادی به تو علاقه‌مند و جهانی به نور تو و روشنایی تو نیازمندند، اما ما از تو فراری هستیم و تو نیز از انسان‌ها بیزاری داری.

برداشت: جز زیبایی و جذابیت تو، چیزی را در کنار گل‌های سبز و صورتی نشنیدم.

برداشت: ای سرو زیبا، به باغ بیا و با زیبایی‌های خود به حرکت بپرداز. مردم می‌گویند آیا این باغ بهشت نیست و آیا تو حوری نیستی؟

برداشت: چهره تو به قدری زیباست که هیچ‌کس نمی‌تواند در برابر آن صبر کند، اما چه می‌توان کرد وقتی که صبر کردن ضروری است؟

برداشت: تصحیح AI: سعدی می‌گوید که با مشکلات و سختی‌هایی که از طرف تو می‌رسد، می‌تواند به تو امیدوار باشد، و بهتر است که درد و رنج را تحمل کند تا اینکه با شکیبایی، دوری از چهرهٔ تو را تحمل نماید. (AI: سعدی می‌گوید که با مشکلات و سختی‌هایی که از طرف تو می‌رسد، دیگر نمی‌تواند به تو امیدوار باشد، و بهتر است که درد و رنج را تحمل کند تا اینکه به عشق تو دل ببندد.)