غزل شمارهٔ ۵۷۳

برداشت: تو در دام نیفتاده‌ای و از آن نگران نیستی، چرا که به قدرت بازویت افتخار می‌کنی.

برداشت: اگر خرمن وجود من بسوزد، با تو که می‌توانم زندگی کنم، عاشقی و پنهانی از شوق تو نصیبم نخواهد شد.

برداشت: بهشت واقعی من آن دختر زیبا و دلرباست که گرچه در بهشت موجود نیست، اما زیبایی و لطف او هر بهشتی را زیر سایه خود می‌گیرد.

برداشت: به او گفتم، ای سرو با قامت زیبا، اگرچه بر تو گل صورتی نیست، اما باز هم تو زیبایی خاصی داری.

برداشت: اگرچه بدخلقی و عدم وفا مورد قبول کسی نخواهد بود، اما زیبایی و جذابیت تو بسیار مورد توجه و پسند است.

برداشت: تو در میان مردم، مانند نوری در شب تاریک هستی که فقط اهل درک و بصیرت می‌توانند آن را ببینند.

برداشت: اگر زیبایی تو در جهان باشد، هیچ پزشکی از خداوند طلب درمان برای بیمار نخواهد کرد.

برداشت: تو به قدری با خودخواهی و لجبازی رفتار می‌کنی که مردم با یک نگاه به تو تصور می‌کنند در حال مصرف شراب هستی.

برداشت: من از تو نخواهم خواست که نسبت به من نامهربان باشی. هر گناهی که می‌خواهی انجام بده، چون تو مورد آمرزش هستی.

برداشت: در سخنانی که رد و بدل می‌شود، داستان عشق، فقر و تنهایی به میان آمده است.

برداشت: او با خنده گفت که سعدی، صحبت طولانی نکن، وقتی که باطن خالی است و فقط به پراکنده‌گویی می‌پردازی، مثل طنبوری که صدای زیادی دارد اما چیزی درونش نیست.

برداشت: تصحیح AI: (ادامهٔ سخن معشوق از بیت قبل:) «انسان بی‌چیز مانند سایه‌ای است که هیچ چیزی از خود ندارد، ولی من از این وضعیت تعجب می‌کنم که چرا همانند آفتاب (ای سعدی) مشهور هستی.» (AI: انسان مانند سایه‌ای است که هیچ چیزی از خود ندارد، ولی من از این وضعیت تعجب می‌کنم که چرا همانند آفتاب مشهور نیستم.)