غزل شمارهٔ ۵۷۲

برداشت: این چه نوع رفتاری است که باعث می‌شود آرامشم را از من بگیری؟ تو با هوش و ذکاوتت از دل من می‌کاهی و عقل و درک من را از بدنم جدا می‌کنی.

برداشت: تصحیح AI: باغ و گلستان چه ارزشی دارد؟ تو آستین برفشان! اگر باغبان می‌خواهد گل‌ها را بچیند و با خود ببرد، بگو: بیا! / آستینی برفشان: یک آستین گل نثار کن یا دست‌افشانی و پای‌کوبی نما (منبع: شرح غزل‌های سعدی) /  (AI: باغ و گلستان چه ارزشی دارد اگر باغبان در سرمای برف، آستینش را بالا نزند و بی‌خیال گل‌ها باشد؟ یعنی اگر می‌خواهی گل‌ها را بچینی و با خود ببری، باید ابتدا کار و زحمت باغبان را در نظر بگیری و به او توجه کنی.)

برداشت: هر زمان که تو چون آفتاب به من گرما و روشنی می‌بخشی، آن لحظه‌ای است که روز و شب برایم معنا پیدا می‌کند و دیگر نیازی به هیچ پنجره‌ای برای دیدن روشنی ندارم.

برداشت: موهای تو به اندازه‌ای زیبا و جذاب است که مانند خوشه‌ای در میان خرمن غلات به نظر می‌رسد. اما باید مراقب باشی و آن را پنهان کنی، زیرا ممکن است مورد توجه دیگران قرار گیرد و خطراتی برای تو ایجاد کند.

برداشت: دل ناگهان از دستم رفت و دزدی شبانه شد، در حالی که تو در روز روشن با خیال راحت می‌روی.

برداشت: اگر تو بدون هیچ دلیلی از من برگشتی، اینگونه فکر می‌کنی که من هم باید برگردم، اشتباه می‌کنی.

برداشت: اگر از آتش زدن خرمن دود بلند نشود، یا اگر خون از جایی که سوزن را فرو می‌برد، بیرون نیاید، به چه دلیل انتظار داری که نتیجه‌ای بگیری؟

برداشت: این روش، دشمنی است و نه دوستی، زیرا با این کار آبرو و اعتبار دوستان را در مقابل دشمن به خطر می‌اندازی.

برداشت: عیب و نقص زخم‌های فقر و تنگدستی را، در حالتی ناپایدار و متزلزل، به خود نگیر. زیرا این ضعف به تو تعلق ندارد و تو خود در حالتی هستی که این زنجیر را به گردن خود می‌کشی.

برداشت: دوست من، وقتی با کسی که اهل علم و ادب است صحبت می‌کنی، نباید از کلمات و بیان زیبا و شیرین غافل شوی؛ زیرا گفتار دلنشین و عشق به کلمات، ارزشمندتر از هر چیز دیگری است. مثل این است که داری جواهرات را به دریا می‌فرستی یا طلا را از معدن خارج می‌کنی، در حالی که باید آنها را در جاهای مناسب و ارزشمند سرمایه‌گذاری کنی.