غزل شمارهٔ ۵۷۱

برداشت: اگر تو از زیبایی خود سخن بگویی، این را تأیید می‌کند که زیبایی درختان باغ و کمال ماه را داری.

برداشت: من به هیچ کس نمی‌گویم که به یاد تو به دل من راه یابد. تو در عمق وجودم جای داری.

برداشت: نمی‌دانم چگونه تو را صدا بزنم یا به چه شکلی تو را معرفی کنم، چون احساس می‌کنم که در درک تو اشتباه می‌کنم.

برداشت: نمی‌توانم از تو شکایت کنم به هیچ‌کس، زیرا تو قدرت و زیبایی و مقام والایی داری که همه را مجذوب می‌کند.

برداشت: روی زیبا و دلنشین تو مانند گل شقایق است، اما چه کنم که این زیبایی با دل سیاه و پنهانت سازگار نیست.

برداشت: آیا من چه اشتباهی کرده‌ام که به عهد و پیمان خود وفا نکردی؟ مگر اینکه من ضعیف هستم و تو قدرت و اقتدار داری؟

برداشت: زیبایی کامل فقط به دلنشینی و لطافت نیست، بلکه اگر با ترشی و سختی همراه باشد، همه چیز را خراب می‌کند. پس نباید همه کارهای بدت را توجیه کنی، چون مردم همیشه نیکخواه و خیرخواه هستند.

برداشت: اگر تو به دیگران بی‌رحمی کنی و قدرت آن‌ها را زیر پا بگذاری، دعا و آرزوی خوشبختی آن‌ها چه فایده‌ای دارد؟ چرا که تو خود حاکم و صاحب مقام هستی و در موقعیت بالایی قرار داری.

برداشت: به یکی شوخی کردی و گفتی که می‌توانی هزار دل را ببرم، اما هیچ چیز به اندازه‌ی لطافت خودت برای نگه‌داشتن دل‌ها کافی نیست.

برداشت: اگر جلب محبت خداوند همچون سعدی در دل تو باشد، هرگز نمی‌توانی در آسایش بخوابی و همیشه در انتظار چیزی خواهی بود.