غزل شمارهٔ ۵۷۰

برداشت: هرگز در دنیا سروی به زیبایی تو پیدا نمی‌شود و هیچ ماهی به روشنی چهره‌ات نمی‌رسد.

برداشت: اگر شمعی در شب وجود نداشته باشد، این جلوه‌گری و زیبایی توست که دل‌سوزی‌های شب را روشن می‌کند.

برداشت: بهشتیان زیبایی هستند که دل‌های مردم را می‌ربایند، اما هرگز نمی‌توانند دل ما را ببرند چون تو را داریم.

برداشت: بسیاری از درختان سرو باطراوت و گل‌های شاداب وجود دارند، اما نه به زیبایی و قد و قامت تو.

برداشت: واضح است که قدرت و توانایی دست ما هرگز با نیروی ساعد نیرومند و توانای تو قابل مقایسه نیست.

برداشت: سخن شیرین من در تمام دنیا منتشر شده است، اما چه کسی می‌تواند با قدرت شگفت‌انگیزی که تو داری، مقابله کند؟

برداشت: افرادی مثل تو از حرف‌های ما شرمنده نمی‌شوند؛ این همه شیرینی که تو داری، در شأن مگس است.

برداشت: این شعر به این معناست که من به دشت و بیابان می‌روم، اما می‌دانم که تو به باغ و گلستان تمایل داری. من تنها در جایی که تو حضور داری، احساس خوبی دارم و خواهان بودن در آن مکان هستم.

برداشت: سعدی، تو درنگ نکن و دست از کوشش برندار، تا زمانی که این فکر و آرزو که در سر داری، فراموش نشود.

برداشت: تا زمانی که تمایل و میل به وصال از سوی دوست نباشد، تلاش و خواسته‌های تو برای رسیدن به آن نتیجه‌ای نخواهد داشت.