غزل شمارهٔ ۵۶۸

برداشت: هیچ‌کس به اندازه تو که ای بنده، دل‌های عاشقان را نمی‌شکند. تو به‌طرزی کامل توانسته‌ای درد و غم را در دل آنها نشانه‌گذاری کنی.

برداشت: من تنها در دام آرزوی تو گرفتار نیستم؛ همه‌ی آدم‌ها به خاطر تو منتظر هستند، اما تو برای کدام یک از آن‌ها ارزش قائل هستی؟

برداشت: ای ملک، ای نگار زیبا، ای بتی که در بهار جلوه‌گری می‌کنی، من حیرانم و نمی‌دانم که تو را با چه نامی باید خطاب کنم.

برداشت: به جمعیتی نگاه کن که برای رسیدن به هدفی بزرگ حاضرند جان خود را فدای آن کنند؛ درحالی که سلاح تو در دستت به اندازه‌ای قوی نیست که بخواهد همان تأثیر را بگذارد.

برداشت: جسم نرم و لطیف تو مانند سنگ نرم و رقیق است، ولی دل سخت تو هم هیچ کم از سنگی ندارد.

برداشت: همه چشم‌ها نگران زیبایی صورت تو هستند و من با کمال فروتنی از تو می‌خواهم که به من توجه کنی، زیرا من گرفتار عشق تو هستم.

برداشت: چه دلیل نامناسبی برای دوری از ما داری؟ مگر اینکه ما در زمره گدایان قرار داریم و تو شخصی برجسته و محترم هستی.

برداشت: من نمی‌دانم به جز این گناه، که دوست و مهربانم، به چه دلیل دیگری از من انتقام می‌گیری؟

برداشت: نباید از تو گله و شکایت کرد، زیرا خودت هم این شکایت را نخواهی داشت؛ این تنها به خاطر وفای به عهدی است که خودت هم نمی‌توانی به آن پایبند بمانی.

برداشت: هرگز نگاه خود را از تو برنمی‌دارم تا زمانیکه بمیرم، چرا که برای من "تو در میان جانی" و جایگاهی بالا و ارزشمند داری.

برداشت: سخنان زیبا و شیرین سعدی به قدری لطیف و دلنشین است که حتی قند مصری هم از شیرینی و جذابیت کلام تو احساس شرم و خجالت می‌کند.