غزل شمارهٔ ۵۶۷

برداشت: اگر بخواهی جان خود را برای عزیزت فدای او کنی، این کار بی‌ارزش است و نباید آن را به زبان بیاوری.

برداشت: این جمله به این معناست که بیان احساسات و عشق به معشوق، مانند این است که طلا را به معدن ببری یا گل را به باغ بیاوری. در واقع، این کارها تکراری و بی‌فایده هستند، زیرا جایگاه و ارزش آن‌ها در خود مکان‌هایشان وجود دارد.

برداشت: هنوز نور خورشید تو در دل او تابیده نشده است که سایه‌ات بر سر دوست مهربانش افتاده باشد.

برداشت: تو چه دلی پر از غم داری، که من به خاطر غمت خوابم نمی‌برد؟ تو که مقام والایی داری، چه نیازی به یادآوری نگهبان و پاسبان داری؟

برداشت: از زیبایی چهره‌ات نگرانم، زیرا ممکن است که این زیبایی به اعتقادات مردم آسیب بزند و موجب ایجاد سنت‌های جدیدی شود که قبلاً وجود نداشته است.

برداشت: هیچ کس از کنارت به چهره‌ات نگاه نمی‌کند، زیرا در نهایت نباید با بی‌ملاحظگی‌ات در دل کسی وارد شوی.

برداشت: از نگاه مست تو باعث می‌شود که هشیاران بترسند و احتیاط کنند، اما اگر کسی بخواهد، می‌تواند به‌طور پنهانی به سمت تو بیاید.

برداشت: اگر پاسخی تلخ و ناخوشایند داری، بگو و نگران نباش، زیرا وقتی که حقیقت تلخ را بر زبان بیاوری، شیرینی واقعی در آن نهفته است.

برداشت: اگر تو بخندی، دیگر نیازی به دارو و درمان نیست، زیرا شاید بتوانی روح تازه‌ای به جسم مرده ببخشی.

برداشت: یک داستان جالب را از من بشنو، ای کسی که در جهان سفر می‌کنی و از دریا و منابع غنی، نکته‌های لطیف و زیبا به دست می‌آوری.

برداشت: اگر آثار زیبا و دلنشین سعدی را نداشته باشی، در میان خانواده و آشنایان چه چیزی برای ارائه و هدیه دادن خواهی داشت؟