غزل شمارهٔ ۵۶۶

برداشت: در گفتگوهای ما، تو هیچ زمانی نگفتی که می‌خواهی کنارم بمانی و من هم در پاسخ گفتم که تو در عمل به وعده‌هایت و وفاداری به من نخواستی.

برداشت: تصحیح AI: زخم با شمشیر اجل بهتر است تا که نیش ناشی از جدایی را تحمل کنی، کشتن سزاوارتر است تا اینکه زخم تحمل ناپذیری بر من بزنی. / شمشیر اجل: اضافه تشبیهی / که‌م،کِم: که مرا / (AI: بهتر است که درد و آسیب ناشی از جدایی را تحمل کنی تا اینکه زخم تحمل ناپذیری از مرگ یا پایانی ناگوار بر تو آشکار شود.)

برداشت: آرامش و راحتی جسمی چه می‌داند از درد و رنج دل خسته؟ من در دام عشق گرفتار شده‌ام و تو چطور می‌توانی بفهمی که وضعیت من چگونه است؟

برداشت: هیچ کس به زیبایی و جذابیت تو نیست، مگر اینکه مانند حوری‌های بهشتی باشد. و هیچ بویی دیگری مانند بوی تو وجود ندارد، مگر اینکه از آهویی با خصوصیات خاص و نادر بیاید.

برداشت: قطرات عرقی که بر روی چهره‌ی زیبا می‌نشینند، همچون قطرات باران بهاری هستند که بر روی گل‌های خوشبو می‌افتند.

برداشت: من پرندگان رنگارنگی را دیدم، اما هیچ کدام از صحبت‌های تو برایم شیرین‌تر نیست. شکر و شیرینی آنچه تو داری، تنها به زبان و دندان‌ات مربوط نیست، بلکه به وجود خود توست.

برداشت: ای انسان خردمند، تو که می‌گویی به زیبا رویان ننگرم، دل تو که به محبوب نسپاری، چه فایده‌ای دارد؟

برداشت: آرزو می‌کنم که شبی را با تو بگذرانم و روزی از شب برایم روز بسازی، همان‌طور که من در روز به شب می‌روم.

برداشت: اگر فرصت و زمان فراهم باشد، می‌توان به خوشی و موفقیت دست یافت؛ چرا که از درد و سختی، خوشی و زیبایی به وجود می‌آید و صبح پس از شب تاریک می‌آید.

برداشت: سعدی به معنای این نکته اشاره دارد که او طبع حساسی ندارد که از رفتار تو آزرده خاطر شود. هر چیزی که تو بگویی خوشایند اوست و او همه چیز را به خوبی می‌پذیرد.