غزل شمارهٔ ۵۶۳

برداشت: ما زمانی طولانی به یاد محبوب خود نشسته‌ایم و در انتظار او هستیم، اما هیچ نشانه‌ای از او پیدا نکردیم و هیچ اتفاقی نیفتاد که دل ما را شاد کند.

برداشت: از عشق او هیچ بهره‌ای نصیبم نشد و رنج دوری‌اش همیشه بر دلم سنگینی می‌کند.

برداشت: هر لحظه درد جدایی او بر دل سنگینی می‌کند و هر آن، نشانه‌های دوری‌اش مانند خاری در دل می‌شکند.

برداشت: زلف‌های تو مانند کمند، ابروی تو همانند کمان، قامتت همچون درخت سرو و روی تو بهاری است.

برداشت: می‌دانم که تو از غم و درد بی‌خبری، اما سعدی را در حالی که منتظر توست، اشک‌ها بر چشمانش جاری شده است.

برداشت: عاشقان را دریاب که محبت و صفا را افزایش می‌دهد. این حرف را بشنو که تو یک یادگاری از این عشق در دل داری.