غزل شمارهٔ ۵۶۲

برداشت: دو چشمت که در مستی هستند، قانون هوشیاری را به دوش گرفتند؛ وگرنه اگر بیدار بودی، هرگز چنین آشفتگی را نمی‌دیدی.

برداشت: تصحیح AI: زمانه و دنیا چه ادعایی می‌تواند دربارهٔ نامهربانی تو داشته باشد؟ آسمان و چرخ فلک چگونه با بی‌رحمی تو برابری کند؟ (AI: زمانه و دنیا چه ادعایی می‌تواند درباره‌ی تو داشته باشد، وقتی که آسمان این قدر با تو نامهربان است و به تو خیانت می‌کند.)

برداشت: معلم تو فقط به تو یاد داد که چطور بازیگوشی کنی و دلربایی، اما هیچگاه به تو وصیت نکرد که چگونه دوست واقعی باشی و به دیگران دل‌داری بدهی.

برداشت: انسانی چون گل است که لطافت و زیبایی دارد، اما در کنار آدم‌های نادرست و بدرفتار قرار گرفته است. همچنین، او مانند طلا ارزشمند است، اما در دست افرادی بی‌وفا و غافل از ارزش آن قرار دارد.

برداشت: دل‌ها را به راحتی و با شیرینی شکار کردن، و تن‌ها را با زیرکی و ترفندهای هوشمندانه به کام مرگ کشاندن.

برداشت: دل مرا بردی و به خاطر خوشی‌ات جانم را فدای تو می‌کنم، چرا که راحتی درویش در بی‌نیازی و سبکی زندگی است.

برداشت: اگر به طور تصادفی به کسی که عاشق شده برسی، با او صحبت کن، چون در وجود او که به نظر مرده می‌آید، روح و زندگی وجود دارد.

برداشت: اگر به دلخواه و ارادت به شور و شوق مردم داری، زلف خود را به هم بریز؛ زیرا در هر لطافت و نرمی، دلی وجود دارد.

برداشت: وقتی که بت معروف و محبوب به زمین بیفتد، در برابر کعبه، نظرت به سوی چهره‌های زیبا و جذاب معشوقه‌ها جلب می‌شود.

برداشت: دهان شیرین تو مانند نشانه‌گیری است که بر روی زیبایی صورتت نور می‌پاشد و جلوه‌ای خاص دارد.

برداشت: موهای بلند و سبز تو را به‌گونه‌ای در اطراف چهره‌ات در نظر می‌آورم که انگار هاله‌ای زیبا و گرد از رنگ زنگارین دور آن شکل گرفته است.

برداشت: من هزاران نامه برایت می‌نویسم، حتی اگر جواب‌های تو تلخ و ناگوار باشد، چون در کلام تو شیرینی پیدا می‌کنم.

برداشت: امروز زیبایی و خوش‌رویی تو باعث شده که لطافت و ظرافت احساسات دیگران را تحت تأثیر قرار دهد، و سعدی هم به خوبی توانسته این ویژگی را بیان کند.