غزل شمارهٔ ۵۶۱

برداشت: دوستان خوب و مهربان در کنار چمنزاری زیبا خیلی خوشایند و دلپذیر هستند، در حالی که حسودان از دور نظاره‌گر هستند.

برداشت: هر کسی که با دل‌پسند و خوشحال زمانی را سپری می‌کند، باید آن لحظه را غنیمت بشمارد؛ زیرا دیگر ممکن است به آسانی چنین فرصتی نصیبش نشود.

برداشت: رفتن به دشت و صحرا با کسی که آرامش‌دهنده است، به معنای واقعی می‌تواند درمانگر باشد. حرف زدن از درد و دل با کسی که دلسوزی می‌کند، هم می‌تواند تسکین‌دهنده باشد.

برداشت: هر کسی که هدف و مقصودی نداشته باشد، عمرش بیهوده و بی‌فایده سپری می‌شود. پس تو نیز که اختیار و اراده داری، خود را دریاب و از این امکان استفاده کن.

برداشت: اگر زیبایی وجود نداشت، خوشی و لذت در این دنیا وجود نداشت. و اگر گلی نبود، بلبل هم بر روی درختی نمی‌خواند.

برداشت: من در دل خود بار سنگینی از عشق و عشق ورزی به معشوق دارم. ای بی‌رحم، لطفاً کمکی کن و مقداری از این وزن سنگین را از دل من بردار.

برداشت: می‌دانی چرا من بر خاک پای تو نمی‌افتم؟ زیرا نمی‌خواهم غباری بر دل نرم و لطیف تو بنشیند.

برداشت: اگر تو با تواضع و فروتنی نتوانی با من صحبت کنی، من در مسیر تو خواهم افتاد تا توجهت را جلب کنم و با تو سخن بگویم.

برداشت: زندگی را در جستجوی آرزوها صرف کردن، اگر درب جدیدی به رویت گشوده شود، نباید دشوار باشد و انتظار به سادگی به دست خواهد آمد.

برداشت: دوستان به خاطر محبت و بزرگواری خود عذر دارند، زیرا اگر کسی دردی را تجربه کند یا از زندگی نارضایتی داشته باشد، طبیعی است که احساس ناراحتی کند.

برداشت: وقتی او می‌رود دل انسان جریحه‌دار می‌شود و وقتی حرف می‌زند، روح انسان شاداب‌تر می‌شود. با چنین زیبایی و نرمی، چگونه می‌توان از گناه دوری کرد؟

برداشت: اگر عمر سعدی به پایان برسد، در داستان عشق او ممکن است نامی از او باقی نماند، اما بی‌تردید یادگارهای او باقی خواهد ماند.