غزل شمارهٔ ۵۵۸

برداشت: هر بار که تو را می‌بینم، به خاطر زیبایی‌ات، حس می‌کنم که دوباره از اولین بار بهتر شده‌ای.

برداشت: من به این نکته اعتراف می‌کنم که افرادی با زیبایی و جذابیت زیاد را زیاد دیده‌ام، اما هیچ‌کدام به اندازه این شخص دلنشین و دلربا نیستند.

برداشت: هر آنچه در طول زندگی داشتم، جز کمری که برای خدمت به تو بسته‌ام، به مانند یک بند بود.

برداشت: تصحیح AI: از شرم توست که فرشته از انسان‌ها پنهان می‌شود. (AI: از شرم تو، انسان‌ها به گونه‌ای رفتار می‌کنند که در میان دیگران عدالت برقرار می‌شود و چیزی که پنهان است، آشکار می‌شود.)

برداشت: من اختیارم را به دستان تو سپرده‌ام و می‌دانم اگر مرا به قتل برسانی، زندگی‌ام را به تو می‌سپارم.

برداشت: فقط چهره تو در آینه قابل مشاهده است و هیچ‌کس نمی‌تواند با زیبایی منحصربه‌فرد تو رقابت کند.

برداشت: ای مدعی، اگر آنچه برای من پیش آمده، برای تو هم اتفاق بیفتد، آیا می‌توانی حال من را بپذیری و تغییرش بدهی؟

برداشت: شکار به زمین افتاد و پای مسافر در گل گیر کرد. آیا تو هم هیچ‌گاه افتاده‌ای که از بالای سر کسی بگذری؟

برداشت: صبر و حوصله‌ای که سعدی داشت دیگر وجود ندارد، بنابراین خود را در سختی نینداز و منتظر نباش که کسی هزینه‌اش را بپردازد.