غزل شمارهٔ ۵۵۷

برداشت: هرگز هنرمندی نمی‌تواند مانند این چهره زیبا را بسازد، یا در هیچ کشوری شاهد چنین زیبایی نبوده‌ام.

برداشت: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت ظاهری یک شخص می‌پردازد. در آن به شباهت‌های او با طبیعت و موجودات زیبا اشاره شده است. به ویژه، با توصیف قامت بلند و ظاهر دل‌ربا، این فرد را همچون درخت صنوبر و چهره‌اش را چون ماه توصیف کرده و او را به فرشتگان تشبیه می‌کند. این توصیف نشان‌دهنده‌ی تحسین و تمجید شاعر از زیبایی و عظمت این شخص است.

برداشت: او از خود بی‌خبر است و نمی‌تواند ببیند که چه کسی در وجودش وجود دارد و نمی‌تواند دیگری را در نظر بگیرد.

برداشت: صد هزار نفر از یادها و خاطرات در کنار پادشاهی در حال حرکت هستند و مانند یک لشکر به دنبال او می‌روند.

برداشت: صورت او مانند باغی پر از گل است و لب‌هایش مانند غنچه‌ای زیبا می‌باشد، که در دل این زیبایی، مقام و فضیلت فرشتگان همچون کوثر نهفته است.

برداشت: دختران زیبا باید با مهربانی و محبت رفتار کنند و خوبرویی آن‌ها باید مانند زینت و زیبایی در زندگی‌شان نمایان باشد.

برداشت: بدون تو در هر جایی چیزی در درد و رنج است و با تو در هر خانه نشانه‌ای از محبت و توجه وجود دارد.

برداشت: مثل پرنده‌ای بزرگ می‌خواهم سایه‌ات را بر سرم بیفکن تا در آینده‌ام خوش‌شانس شوم.

برداشت: اگر خداوندی از خادمی بپرسد، چه کمبودی به خداوندی می‌رسد؟

برداشت: اگر شکایت می‌کردم، به نفعم بود که کسی جز دشمنم قضاوت کند.

برداشت: سعدی می‌گوید: بهتر است که درد و رنجی که از دوست به انسان می‌رسد را بپذیرد تا این که از کسی که به او نزدیک نیست، نیازی به چیزی دلنشین داشته باشد. به عبارت دیگر، حتی اگر دوستی ناراحتی به ما بدهد، بهتر از آن است که به سراغ خوشی‌های ظاهری از سوی دیگران برویم.

برداشت: در این جهان تنها افرادی باقی می‌مانند که از عشق و احساسات عمیق برخوردارند و آنچه از آن‌ها به جا می‌ماند، نشانه‌ای از عشق و ارادتشان است.