غزل شمارهٔ ۵۵۶

برداشت: اگر در فکر مرگ باشم، نگران نیستم چون از دست دادن چیزی جز اندکی ضرر خواهد بود.

برداشت: ای کسی که قصد نابود کردن من را داری، اندکی صبر کن تا تو را ببینم و نظری به تو بیفکنم.

برداشت: دیدن چهره‌ات جایز است، چرا که نگاه به دیگران ناپسند است.

برداشت: دوست دارم آنقدر به تو نزدیک شوم که خاک پای تو شوم، تا شاید روزی بر سرم قدمی بکشی.

برداشت: من در زیبایی تو حیران نیستم، زیرا به اندازه خودم از درک و فهم برخوردارم.

برداشت: حیرت من از ویژگی‌های بی‌نظیر اوست که چگونه چنین کمالی را در انسان آفریده است.

برداشت: اگر بر بام و در دَدْر نَشَینی و بی‌احتیاطی کنی، حواست را به شدت از دست می‌دهی و این می‌تواند به شما و دیگران آسیب برساند.

برداشت: حق در برابر رقبا به سختی و دشواری ایستاده و مانند سپری در برابر دشمنان قرار دارد.

برداشت: برای چنین آیینه‌ای با این زیبایی، افسوس است که به دست فرد نابینا بیفتد.

برداشت: سعدی با صدای دل‌نشینش می‌تواند کوه را تحت تأثیر قرار دهد، اما دل سنگی تو تحت تأثیر قرار نمی‌گیرد.

برداشت: تمام عمرم سنگ را سخت و محکم می‌دانستم، اما اکنون که با چالشی بزرگ‌تر روبه‌رو شدم، متوجه شدم که چیزهایی هستند که از سنگ نیز سخت‌ترند.