غزل شمارهٔ ۵۵۴

برداشت: هیچ‌کس مانند تو از مادری با این خوبی به دنیا نیامده است و نمی‌تواند از در دیگری همچون تو بیفتد.

برداشت: اگر تو چهره‌ات را از من پنهان کنی، خورشید هم غروب می‌کند و در چنین حالتی می‌گوید: هیچ دو آفتابی در این سرزمین وجود ندارد.

برداشت: من اولین کسی هستم که در تمام دنیا هیچ منظره‌ای به زیبایی تو در نظر من نیامده است.

برداشت: هرگز به میخانه‌های عشق نرفته‌ام، اما امروز تنها آرزوی من تویی که با یک جرعه شراب یاد تو را زنده کنم.

برداشت: در این دنیا یا کسی به زیبایی تو وجود ندارد، یا اگر هم باشد، من به غیر از تو هیچ‌کس را نمی‌خواهم و به فکر او نیستم.

برداشت: بر قامت تو که به مانند درخت سرو است، گل و بادام شکوفا شده است و من هرگز چشمم به این زیبایی و جاذبه که سرو به این شکل به نمایش گذاشته باشد، نیفتاده است.

برداشت: اگر چهره‌ای که در روشنایی روز پنهان شود، ظاهر شود، نوری می‌افکند مانند ستاره‌ای در شب تاریک.

برداشت: با من همراه نشو چون مردم بر سر غرور و غیرت خود حساس‌اند، و وقتی ببینند که فردی در حالت فقر و تهیدستی به جواهرات و زیبایی‌ها دست می‌زند، ممکن است واکنش‌های منفی نشان دهند.

برداشت: من هیچ‌گاه از محبت و affection دوستم کم نمی‌کنم، حتی اگر به هر نقطه‌ای از وجودم آسیب بزند.

برداشت: روزی ممکن است به تو نگاه کنم و در مسیری که پیش می‌روی، هر قدمی که برمی‌داری، سرهای زیادی به احترام تو خم شود.