غزل شمارهٔ ۵۵۲

برداشت: تو با زیبایی چهره‌ات تحمل مردم را می‌شکنی، همان‌طور که وقتی پشت پرده می‌روی، صبر را هم می‌شکنی.

برداشت: تو را به زیبایی و ویژگی‌های خاصی که داری، همانند حوری بهشتی می‌دانم. تو همچون ماه کامل درخشان و بی‌نظیری هستی و هیچ‌کس به زیبایی و دلربایی تو نیست.

برداشت: تصحیح AI: تو به آینه نوری از چهره خود بخشیده‌ای، وگرنه چگونه این جسارت را داشتی (داشت) که خود را در برابر آن (تو) ببینی (ببیند)؟

برداشت: چشم و ابرو تو را به یک هنرمند می‌سپارم و از او می‌خواهم که جمال تو را به شکل زیبای قوس و مشتری نقش بزند.

برداشت: تو همچون درختی هستی که در بهار تازه گل می‌دهد و دل‌ها را شاد می‌کند. جایز نیست که سایه‌ات بر سر ما بیفتد و مانع نور و شادی تو شود.

برداشت: من نگاه خود را به هیچ کس نمی‌افکنم، زیرا عشق تو در قلبم جا دارد و چشمانم فقط به تو تعلق دارد.

برداشت: من قادر نیستم که از تو چشم بردارم و به خودم توجه کنم. اگر تو به ما نگاه کنی یا نוני کنی، این انتخاب برای من نیست.

برداشت: تصحیح AI: نصیحت‌های حکیم دیگر در من تأثیری ندارد. چه کسی می‌تواند آوازی به شیوهٔ قلندران بخواند؟ (AI: نصیحت‌های حکیم دیگر در من تأثیری ندارد. چه کسی می‌تواند صدای یک زاهد آزاد را خاموش کند؟)

برداشت: عشق و آرامش زندگی با یکدیگر تفاوت دارند، سعدی جان. هر کس که در سفر نیست، نباید دلش را به دشمنان و جنگجویان بسپارد.