غزل شمارهٔ ۵۵۱

برداشت: رفتی و همچنان در ذهن من حضور داری، انگار که تصویر تو همیشه به چشمم می‌خورد.

برداشت: فکرم به زیبایی فوق‌العاده‌ات نمی‌رسد، چون هر چه در ذهنم بیندیشم، تو از آن بهتر هستی.

برداشت: ماه بر زمین نیامده و پری با چشمانش به زمین نگاه نکرده است، تا بتوانم گمان کنم که چهره تو چون ماهی است یا مثل پری زیبا.

برداشت: تو خود فرشته‌ای و وجودت از گل و خاک نیست، اگر خلق از آب و خاک ساخته شده اند، تو از مشک و عنبر ساخته شده ای

برداشت: اگر از تو شکایتی داریم، به خاطر خودت است، زیرا نمی‌توانیم از تو به دیگران شکایت کنیم یا قضاوت کنیم.

برداشت: نشستن در کنار دوست حتی در شرایط فقر و تنگدستی، بهشتی است، در حالی که زندگی در رفاه و ثروت بدون دوست، بی‌ارزش و حتی زشت است.

برداشت: تا زمانی که دوست در کنارت نباشد، از هیچ نعمت و زندگی نخواهی توانست بهره‌ای ببری.

برداشت: اگر بخواهم به تو نگاه کنم و از گریه کردن ترسی نداشته باشم، به این دلیل است که تو برای من ارزشمندتر از چشمم هستی.

برداشت: هرچقدر که تلاش کردیم و در پی هدف خود دویدیم، چه فایده‌ای دارد اگر شانس و اقبال با ما همراه نباشد؟

برداشت: اگر به وصال دوست دسترسی نداری، لااقل گاهی به یاد او وقت خود را سپری کن.