غزل شمارهٔ ۵۴۸

برداشت: بلبل سحری به من پیامی داد و گفت که تو چه آدمی هستی که از عشق بی‌خبری.

برداشت: شتر هنگامی‌که شعر عرب را می‌شنود به شاد و سرزنده می‌شود، اما اگر تو ذوق نداشته باشی، نشان‌دهنده‌ی طبیعت نادرست تو خواهد بود.

برداشت: من هرگز به خودم نگاه نمی‌کنم، چون بیننده واقعی هرگز تسلیم ناتوانی نمی‌شود.

برداشت: به خاطر زیبایی‌ات، ای معشوق، هر جا که نگاه می‌کنم، انگار که در هر نگاه تو را می‌بینم.

برداشت: دیگر به تماشای قامت زیبا و بلند درختان چمن نمی‌نشینم و دیگر رفتارهای نرم و لطیف مانند کبک دری را انجام نخواهم داد.

برداشت: کبک به این شکل پرواز نمی‌کند و سرو هم این‌گونه خم نمی‌شود. طاووس نیز نمی‌تواند در مقابل تو خود را به نمایش بگذارد.

برداشت: هر بار که از کنار من می‌گذری، من به تو نگاه می‌کنم، چرا که تو به زیبایی قامت خود هیچ توجهی به دیگران نداری.

برداشت: از آن‌جایی که من از رفتن تو دچار آشفتگی و پریشانی شده‌ام، تعجبی ندارد که تو نسبت به خودت و ما بسیار بیشتر از آنچه که من دچار فتنه و آشفتگی هستم، ناآرامی.

برداشت: به خاطر لطف و بخشش شما، نگاهی به وضعیت ما بیندازید و ببینید که آیا دوباره فرصتی برای عبور از کنار ما فراهم می‌شود.

برداشت: به رغم تمام ظلم‌ها و بی‌وفایی‌هایت، هرگز از محبت و عشق به تو دست نمی‌کشم. من در برابر تو فروتن و مطیع هستم، حتی اگر جانم را بگیری.