غزل شمارهٔ ۵۴۷

برداشت: به خانه کسانی که اهل علم و نظر هستند، وارد می‌شوی و آن را به تماشا می‌گذاری، ولی با این حال به کسانی که از گناه و پلیدی دوری می‌کنند بی‌احترامی می‌کنی.

برداشت: اگر تو زیبایی چهره‌ات را با نقاب پنهان ن‌کنی، در این صورت زاهدان با توبه‌واری خود به زحمت می‌افتند.

برداشت: این وجودی که تو داری، برای من قابل درک نیست؛ نمی‌دانم تو انسانی، فرشته‌ای یا پری.

برداشت: اگرچه همه سرمایه در خطر است، اما دیدن آن خریدار می‌تواند سودمند باشد.

برداشت: نسخه‌ای از چهره‌ات را به نقاش بده تا از کار هنری خود دست بکشد و از دنیای تصویرگری فاصله بگیرد.

برداشت: تو با طلا و زیبایی‌ات نیازی به سلاح نداری، زیرا با حضور و جذابیتت قلب‌ها را می‌ربایی و به دل‌ها حمله می‌کنی.

برداشت: اگر لحظاتی در آیینه به خودت نگاه کنی، فهم خواهی کرد که نیازی به دیگران نداری و به آنها نخواهی اندیشید.

برداشت: اگر خسرو به پیمان تو اعتنا کند، دلش را به تو خواهد سپرد زیرا تو از هر چیز دیگر شیرین‌تر هستی.

برداشت: اگر درهای دوستی به روی دیگران را بستم، هرگز به روی تو نخواهم بست، زیرا به خاطر تو هر دری برایم باز است.

برداشت: اگر سعدی در غم دوری بمیرد، زمانی که به یادش بیفتی دوباره زنده می‌شود.