غزل شمارهٔ ۵۴۶

برداشت: معشوق با زیبایی‌اش بر من سخت می‌گذرد و با قدرت خود بر من فشار می‌آورد.

برداشت: من بار سنگینی از ظلم و ستم او را به دوش می‌کشم که نمی‌توانم پیش قاضی بروم و از او شکایت کنم.

برداشت: عقل انسان در چنگال عشق مانند مسلمانی است که به دست کافر افتاده باشد و به شدت در عذاب و محدودیت به سر می‌برد.

برداشت: بارها گفته‌ام که در جمع مردم گریه کنم تا شاید کسی به من رحم کند و از من دلخور نشود.

برداشت: تصحیح AI: (دوباره با خود) می‌گویم: که اگر پیشوای یک گروهی(، یکی از غلامانش) در کنار او بمیرد، چه اهمیتی دارد.

برداشت: ای کسی که انتظار داری من صبر کنم، بدان که فکر و درک من بار سنگینی بر دوشم می‌گذارد و به من فشار می‌آورد.

برداشت: ما به خاطر عشق و ارادت به عزیزان، هر فداکاری که لازم باشد می‌کنیم، حتی اگر این فداکاری به قیمت سر ما باشد. اگر تو هم احساس مشابهی داری، باید برای محبوبانت فداکاری کنی.

برداشت: چشم که به دیدن دوست عادت کرده است، پس از او دیدن کسی دیگر ناامیدکننده و بی‌معناست.

برداشت: من در وجود تو غرق در شگفتی هستم و نمی‌توانم به زیبایی‌ات دست بزنم.

برداشت: این گفته از سعدی بیان می‌کند که فقط اوست که می‌تواند چنین حرفی را بیان کند و اینکه هر بی‌نوا و گدا به تنهایی صاحب ارزش و کیفیتی خاص نیست.