غزل شمارهٔ ۵۴۵

برداشت: من تکیه‌گاهی برای مشاهده‌ی بخت خود ندارم و نمی‌توانم آن را ببینم؛ فقط چون خاکی در بازار زندگی هستم که دیگران بر آن می‌روند و عبور می‌کنند.

برداشت: من به حدی عاشق چهره‌ات هستم که از خودم بی‌خبرم، و تو به قدری جذاب هستی که از ما خبری نداری.

برداشت: چطور می‌توانم تو را توصیف کنم وقتی که در همه جا چیزی که به ذهنم می‌آید، تو از آن زیباتری؟

برداشت: پوشانیدن چهره با برقع، به دلیل زیبایی و جذابیتش، درست نیست، زیرا شاید با یک نگاه معصومانه، قلبی را بشکنی یا دل کسی را بشکافید.

برداشت: چشمی را که دلش به ملاقات تو نمی‌آید، نمی‌توان هیچ دلیلی برایش آورد جز اینکه بینا نیست.

برداشت: گفتم نمی‌توانم از غم‌های تو جدا شوم و به زندگی‌ام ادامه دهم، زیرا در هر جایی که بروم، یاد تو همیشه با من خواهد بود.

برداشت: در سحرگاه، آوای دل‌شکسته ما به آسمان می‌رسد. تو هم نباید چشمانت را از خواب صبحگاهی باز کنی.

برداشت: کسانی که خوابند، از درد و رنج بیداران آگاهی ندارند. تا غمت پیش نیاید، نگران دیگران نباش.

برداشت: هر چه در مورد تو به خوبی گفته شود، عیبش این است که هر روز با روحیه‌ای متفاوت بیان می‌شود.

برداشت: اگر تو از پشت پرده بیرون بیایی و چهره‌ات را نشان دهی، پرده همه کسانی را که در پشت پرده هستند، کنار می‌زنی.

برداشت: هر کس که تو را نشناسد، نمی‌تواند به خوبی عذر سعدی را درک کند؛ چراکه حال دیوانه هم نمی‌داند که پری را هرگز ندیده است.