غزل شمارهٔ ۵۴۳

برداشت: ای آذرخش اگر به گوشه آن سقف عبور کنی، آنجا که باد نمی‌تواند با خود خبری بیاورد.

برداشت: ای پرنده، اگر بالی داری که به خیابان آن معشوق برسی، پیام دوستان را به او برسان.

برداشت: اگر آن شخص خوب و دوست‌داشتنی درباره ما سوالی بپرسد، باید طوری پاسخ دهیم که انگار داریم با جان و دل صحبت می‌کنیم.

برداشت: ای تشنگان بیابان به ته دل رسیده‌اند، ولی تو در کجاوه به راحتی خوابیده‌ای.

برداشت: ای ماهروی زیبا، که همیشه حاضر و غایب هستی، در دل من روزی نمی‌گذرد که تو در افکارم نگذری صد بار.

برداشت: می‌دانی چه بلایی بر سر ما می‌آید به خاطر تو؟ تا زمانی که خودت به زمین بیایی و اوضاع را تماشا کنی.

برداشت: بازگرد تا ما دوباره زندگی را از سر بگیریم، ای کسی که از دیدگان پنهانی، ما در دوری و صبوری سوخته‌ایم.

برداشت: ای دل، یا باید به ما محبت کنی چون دل ما در دستان توست، یا باید عشق خود را از دل ما بیرون ببری.

برداشت: تا وقتی که حقیقت از درون وجودت بیرون نیاید، داستانی که برای خود می‌سازی به کجا می‌تواند برود؟ وقتی از عمق وجودت چنین واقعیتی را می‌شکنی و به بیرون می‌آوری، دیگر هیچ چیز نمی‌تواند تو را محدود کند.

برداشت: سعدی، تو کی هستی که در مورد دوستی حرف می‌زنی و در عین حال، ادعای بندگی و خدمت‌گذاری می‌کنی؟