غزل شمارهٔ ۵۴۲

برداشت: به آخر وقتی از کنار ما می‌گذری، یک نگاهی به ما بینداز. آیا غرور مانع می‌شود که حتی یاد دوستانت را هم تازه کنی؟

برداشت: در هیچ کجا به اندازه ختن، چنین زیبایی وجود ندارد و در هیچ باغی هم سروی به این زیبایی نخواهد بود.

برداشت: ای که بر دیبای چینی صورتگری می‌کنی، بیا چهره‌اش را ببین، یا صورتی چون او ترسیم کن، یا از صورتگری توبه کن!

برداشت: اگر پرده از ابروی زنگاری کمان برداری، در این صورت قوس و کمان در دنیای دیگر نمایان خواهد شد و مشتری (ستاره) دیگر نخواهد توانست آن را ببیند.

برداشت: در بالای درخت سرو باغ، مانند دلبر، چهره‌ای نیست. خورشید با هیچ چهره‌ای، مانند چهره‌ای که آن موها را دارد، رقابت نمی‌کند.

برداشت: فلک، نقش و اثر خود را بر روی همه می‌سازد و هیچ‌کس تا به حال مانند این کار نمی‌کند. آیا این زیبایی و خاصیت در حیات آدمی یا در جهان مادی است یا شاید هم در موجودات غیرانسانی، مانند پری‌ها؟

برداشت: تا زمانی که دل به محبت تو سپرده‌ام، غرق در افکار و خیال‌های تو شده‌ام، انگار که در حال نماز خواندن هستم و در محرابم ایستاده‌ام.

برداشت: دیگر نمی‌دانم کدام راه را باید بروم؛ مثل شخصی که در آب غرق شده‌است. دهان تو مانند عقیق زیباست، اما از بس که خون من را می‌مکشی، دیگر نمی‌توانم تحمل کنم.

برداشت: اگر از این دنیا رفته باشم، روح من بازمی‌گردد. اگر همچنان که به آرامی می‌گذری، دامن بر خاک بزنم.

برداشت: از سم اسب، شعله‌هایی به‌پا می‌شود و وقتی فرد دیگری جان خود را فدای چیزی می‌کند، تو سعدی جان را پرورش می‌دهی.

برداشت: هر کسی که ادعا می‌کند با تو ارتباطی نزدیک دارد، در واقع در کیفیت ارتباطش مانند کسانی است که در زمان موسی به پرستش گاو سامری پرداخته‌اند.