غزل شمارهٔ ۵۴۰

برداشت: چرا برخلاف راهی که در دوستی و محبت پذیرفته شده، عمل کردی؟ چه نیازی دیدی که بدون اینکه از دوستان خبری بگیری، از آن‌ها فاصله گرفتی؟

برداشت: من تو را گرفتم و متوجه شدم که از روی آسیبی که به انسان‌ها می‌زنی، شرم نمی‌کنی و از عذاب خداوند نمی‌هراسی.

برداشت: زیبایی چهره‌ات را بپوشان و موهای سیاهت را بپوش، آیا تو توانستی زیبایی چهره‌ات را مانند خورشید بپوشانی؟

برداشت: هزاران عاشق بی‌دل منتظر بودند تا کسی با عشق و شوق به هم برسند، اما تو با رفتار و گفتارت، جان کسانی را که در انتظار بودند به لب آوردی.

برداشت: من ارزش و جایگاه خود را زمانی متوجه شدم که تو برگشتی و ما را نادیده گرفتی و برایت بی‌اهمیت شدیم.

برداشت: هزار بار به تو گفتیم که به عشق نپرداز، ای بیچاره، اما تو باز هم به آن روی آورده‌ای.

برداشت: نمی‌توانی دیگران را سرزنش کنی، زیرا خودت نیز در مسیر عشق و عشقورزی لغزیده‌ای.

برداشت: او با تیغی بر سر عشق می‌کشت و می‌رفت، اما هر بار که برمی‌گشت، نگاه می‌کرد تا ببیند آیا به خاطر عشق ترک کرده‌ای، و نتیجه‌اش را خود به چشم می‌دید.