غزل شمارهٔ ۵۳۹

برداشت: عزیزم، زمان آن رسیده که دل ما با عشق و محبت یکی شود، زیرا ما دیگر تاب و توان بیشتری نداریم و تنها آرزوی ما وصال و نزدیکی است.

برداشت: ای غریبه، از خصلت دلنشینت دوری می‌کنی و چهره‌ات را از دید مردم پنهان می‌سازی. همچنین، از طبیعت موزون و بی‌نظیرت هم، که در کنار دوستانت به وجود می‌آوری، دوری می‌کنی.

برداشت: شما خوشحال و صبورید و چنین به نظر می‌رسد که ما هم می‌توانیم با همین خوشحالی و صبوری رفتار کنیم.

برداشت: تو که هیچوقت نگفتی که به ما وفادار نخواهی ماند، آیا حقیقتاً در دل‌ات این بود که نمی‌خواهی به ما نزدیک شوی؟

برداشت: آهان، چه آسایش و رحمت بزرگی است که نگاه تو به من می‌افکند! چه بخشش و نعمت عظیمی است که از طرف پدر تو به من می‌رسد!

برداشت: برای شکار کردن باید موقعیت را به خوبی در اختیار داشته باشی، چون وقتی این موقعیت به دست آمد، می‌توانی هدف را به راحتی از بین ببری. زمانی که ریشه محبت را از زمین بیرون بکشی، دیگر پیوندی بین شما و آن هدف وجود نخواهد داشت.

برداشت: تو چند بار به من نشان دادی که حافظ عهد و پیمان هستی، اما اکنون فهمیدم که خودت عهد و سوگند را می‌شکنی.

برداشت: قبل از این، در تنهایی و آرامش بودم، اما ناگهان تو به جمع ما پیوستی و همه چیز به هم ریخت و به تداخل افتاد.

برداشت: اگر جانم را هم در راه تو نثار کنم، باز هم از تو عذرخواهی می‌کنم، زیرا هیچ خدمتی از من برنمی‌آید که شایسته‌ی تو باشد و مورد پسندت قرار گیرد.

برداشت: نیشخند بزن و خود را تیز کن تا ما را تلخ نکنید. چرا این‌قدر شیرین صحبت می‌کنی در حالی که شوری در دلم ایجاد کرده‌ای؟

برداشت: شکایت و ناله سعدی شبیه به صدای رعد و برق است، اما تو در کنار او فقط به مانند یک برق می‌خندی.