غزل شمارهٔ ۵۳۸

برداشت: گفتم مدتی دل را مشغول عشق هیچ‌کس نکنم و خود را از وابستگی‌ها آزاد کنم.

برداشت: هر کسی که به تو نزدیک شود و در دهان تو را ببیند، هرگز نمی‌تواند از کسی نصیحتی بگیرد.

برداشت: به ویژه ما که از زمان‌های دور با تو ارتباط و پیوندی داشته‌ایم.

برداشت: به قلبت، که از آن به هیچ وجه دور نمی‌شوم، بیشتر از این از من انتظار نداشته باش. قسم می‌خورم که این‌گونه نخواهد بود.

برداشت: لحظه‌ای قبل از آنکه حجاب از کنار برود و آرزوهای من به واقعیت بپیوندند، صبر می‌کنم.

برداشت: معلوم است که مادر زمان چندان هم پیر نشده چون توانسته فرزندی چون تو بیاورد.

برداشت: ریش در اینجا به معنی زخم و رنج و ناراحتی است. ومنظور شاعر اینکه رنج فرهاد بهتر می شد اگر شیرین به دیدار او نمی رفت و با این کار نمک بر زخم عشق او نمی پاشید.

برداشت: ای کاش که من خاکی بودم در راه تو، تا شاید سایه‌ات بر من بیافتد.

برداشت: انسانی که از صمیم قلب و با تمام وجودش خدمت خدا را انجام ندهد، چه کاری می‌تواند انجام دهد؟

برداشت: ای سعدی، دوره‌ای که نام نیک در میان بود گذشته و حالا نوبت عاشقی و عشق ورزی است که باید مدتی بر آن تمرکز کرد.