غزل شمارهٔ ۵۳۷

برداشت: چرا در دل تو این فکر آمد که از عشق و محبت دست بکشی؟ چرا دوست قدیمی‌ات را فراموش کردی و دیگر او را نمی‌بینی؟

برداشت: ای دوست، جدایی ما فراتر از تحمل است، اما هنوز زمان آن نرسیده که دوباره به هم بپیوندیم.

برداشت: اگر فرصتی برای ملاقات تو داشتم، به پیش تو می‌رفتم و اگر نه، با آرزوی دیدن تو در کنار کویت می‌مانم.

برداشت: ای دوست مهربان، در را به روی من باز کن، چرا که هیچ‌کس دیگری این کار را نخواهد کرد اگر تو درگیر و گرفتار باشی.

برداشت: با وجود اینکه در تمام جهان زیبا رویان وجود دارند، هیچیک از آنها نمی‌توانند مرا راضی کنند مثل تو.

برداشت: هزار بار گفته‌ام که به چهره زیبای تو نگاه نکنم، اما تو همیشه چشمانت را می‌بندی و مرا نمی‌بینی.

برداشت: تنها در آینه خودت را ببین و اگر نه، در دنیا به هیچ‌کس نگو که شبیه تو هست.

برداشت: سخن سعدی اگر مورد تایید جهان باشد، اما تو آن را نپسندی، هیچ ارزشی نخواهد داشت.

برداشت: اگر امید به بخشش خداوند نباشد، هیچ فایده‌ای از بندگی و تلاش‌های من در زندگی حاصل نخواهد شد.