غزل شمارهٔ ۵۳۶

برداشت: به قلبم بخاطر تحمل دوری و هجرانت ستم کردی و آن را به غم و اندوه عادت دادی. دیگر آنرا پریشان‌تر و خسته‌تر مکن.

برداشت: قلم به کسانی که دلشان را باخته‌اند گفت که من شما را ترک نخواهم کرد، ولی باز هم به آنها ظلم کرد. همچنین به عاشقان گفت که به آنها بدی نخواهم کرد، اما در عمل چنین نکرد.

برداشت: تو به من گفتی بد هستم و من از این موضوع خوشحالم، از تو سپاسگزارم. همچنین تو به نیکی درباره‌ام صحبت کردی و من از این بابت خرسندم، خداوند از تو قدرانی کند که لطف کردی.

برداشت: این چه لطفی است که بیان کردی؟ آیا زبانت بر تو سبقت نگرفته بود؟ چه چیزی را گفتی؟ نکند قلمت دچار فراموشی شده بود؟

برداشت: لطفاً به من توجه بیشتری داشته باش، چون سختی‌هایی را تحمل کرده‌ام. بر من گل بریز و با لطافت رفتار کن، چرا که در مسیر زندگی، به من آسیب زده‌ای.

برداشت: قلب خسته‌ی من! اگر روزی به شادی و وصال یار رسیدی، آنرا باارزش بدان، چراکه رنج‌ها و سختی‌های زیادی را بخاطر آن تحمل کرده‌ای.

برداشت: آیا شب‌های پر از غم سعدی در روز روشن نمی‌شود؟ همان‌طور که نور صبح، تاریکی و ضعف شب را از بین می‌برد.