غزل شمارهٔ ۵۳۴

برداشت: دیدی که به وعده‌هایت عمل نکردی، رفتی و برخلاف دوستی‌مان عمل کردی.

برداشت: من در فقر و مشکل به سر می‌برم، اما تو هیچ راه حلی برای دردهایم نداری و به هیچ یک از ناتوانی‌هایم اهمیت نمی‌دهی.

برداشت: تصحیح AI: من با همه ستمت از تو راضی‌ام. با اینکه من هیچ تقصیری نداشتم، اما تو از دست من ناراحت شدی. (AI: من از همه جنبه‌ها راضی‌ام و نگرانم نیستم. تو هیچ تقصیری نداری، اما من از دست تو ناراحت شدم.)

برداشت: در جهان، عادت شده که انسان‌ها بدون توجه به عیوب خود، فقط به عیب‌های دوستانشان می‌پردازند.

برداشت: عشقت را می‌پرستم زیرا که به زیبایی و ناز است و زیبایی تو را دوست دارم.

برداشت: تصحیح AI: ما که به خاطر زخم‌های خود خون می‌ریزیم، دردت به جانم که از درد آسوده‌ای. (AI: ما که به خاطر زخم‌های خود خون می‌ریزیم، چطور می‌توانیم به درد تو بی‌توجه باشیم وقتی که خودمان از درد رنج می‌بریم؟)

برداشت: گفتم که دیگر بر خاک در خانه‌ات آب روی زیباترین چهره‌ام نریزم، چون تو خون من را نوشیدی.

برداشت: عشق تو در وجود من جای گرفته است و هرگز از بین نمی‌رود، همان‌طور که زعفران زردش را فراموش نمی‌کنیم.

برداشت: ای ذره‌ی کوچولو، تو در برابر خورشید بزرگ چه کاری می‌توانی انجام دهی با این اندازه‌ی کوچک؟

برداشت: در میدان نبرد، بهتر است که با شجاعت جان بدهی تا اینکه به خاطر ترس و cowardice فرار کنی.

برداشت: سعدی با ظلم و ستم تسلیم نمی‌شود و سپر نمی‌اندازد، (چون او می‌داند) که همراه گل علف هرز هست و با شراب صاف، دُرد. / صاف و درد: غزل 28 بیت 9 / (AI: سعدی می‌گوید کسی که در برابر ناملایمات و سختی‌ها خود را محافظت نمی‌کند، همچون گلی است که به راحتی آسیب می‌بیند. او می‌خواهد بگوید اگر کسی نسبت به درد و رنج بی‌توجه باشد، نمی‌تواند در زندگی پایدار بماند.)