غزل شمارهٔ ۵۳۳

برداشت: ای باد صبحگاهی، تو با شادابی و طراوت خود به حرکت در می‌آیی و روح و جان را با خود پیوند می‌زنی و پیام دوست را به عالم می‌آوری.

برداشت: فرخنده‌بخت بادی‌: فرخنده‌بخت و نیک‌بخت بشوی.

برداشت: تا به حال در این خانه چیزی مانند این در را که امروز در باغ دیدم، ندیده بودم.

برداشت: وقتی این دلبران و زیبارویان مانند گل به سمت من می‌آیند، تو مثل سرو در برابر من ایستاده‌ای.

برداشت: وقتی در زمان تو زیبایی و زیبایی‌های تو نمایان است، فتنه‌های زیادی به وجود می‌آید. حال سؤال اینجاست که تو این فتنه را از چه چیزی به وجود آورده‌ای؟

برداشت: آسان فراگرفتم‌: دست‌کم و آسان گرفتم.

برداشت: می‌خواهم که صبح زود به دشت بروم تا گل‌های زیبای صبحگاهی را ببینم و ببویم.

برداشت: هر‌وقت‌: در اینجا یعنی گاه‌گاهی‌.

برداشت: اگر به خاطر غمت بمیرم، می‌دانم که در روزگار تو شادی گنجایش نداشته و خوبان نیز به غم نشسته‌اند.

برداشت: اول نظر‌: اولین نگاه.