غزل شمارهٔ ۵۳۱

برداشت: ای کسی که جزئی از بهشت و نشانه‌ای از رحمت الهی هستی، در این زمان به ما لطف و توجهی داشته باش.

برداشت: هر روز که می‌گذرد، احساس می‌کنم درد عشق پایان ندارد و دوباره هر صبح، این احساس تازه و آغازین می‌شود.

برداشت: داستان من در دنیا معروف شده است، اما فرصتی برای گفتن آن به تو ندارم.

برداشت: ما به اندازه‌ای که می‌توانستیم بدون تو صبر کردیم، اما عشق هرگز به پایانی نمی‌رسد.

برداشت: در این ابیات به این نکته اشاره شده که عشق و عقل هر دو در یک مکان نمی‌توانند به خوبی به توافق برسند، و این تفاوت و تضاد میان آن‌ها مانند دو پادشاه است که در یک سرزمین با هم به جنجال و درگیری می‌پردازند.

برداشت: در میان مردم زمانه، فردی را به خوبی توصیف کرده‌اند که مانند پرچمی در بین سپاه منصور، درخشان و برجسته است.

برداشت: نمی‌گویم که تو را سرزنش کنم، چون ممکن است خداوند فراموش کند که حکمی صادر کند و باعث شود انسانی بی‌گناه به قتل برسد.

برداشت: زمانی که عشق دست دراز کرد و به خواسته‌هایش رسید، مشخص شد که عقل نمی‌تواند به خوبی از عهده این امر برآید.

برداشت: من فردا در سایه محبت تو پناه می‌برم، چون هر کسی به دنبال حمایت و کمک می‌رود.

برداشت: من در عذاب و درماندگی هستم و نمی‌دانم کجا می‌توانم از تو شکایت کنم. حتی اگر از دست تو ناراضی باشم، باز هم نمی‌توانم از تو گله‌ای داشته باشم.

برداشت: سعدی می‌گوید که داستان عشق را برای مدت طولانی در دل پنهان کرده است و به زودی تصمیم دارد که این احساسات را با سرایتی ابراز کند.