غزل شمارهٔ ۵۳۰

برداشت: من نتوانستم تو را ببینم که به وعده‌ات وفا کردی و راه وصال را باز کردی. من با امید به دیدارت آمدم، اما تو رفته بودی.

برداشت: به تو وفا کردم و دل باصفا و پاکم را به دست آوردی. زمانی که خودم را به تو تقدیم کردم، تو میل و رغبت را از من پس گرفتی.

برداشت: من نه وعده‌ای از تو گرفتم که بخواهم به وصل تو امیدوار باشم، اما با چشم خودم دیدم که برعکس آنچه گفتی، واقعیت چیزی دیگر است.

برداشت: برای رسیدن به تو و همراهی با تو تلاش‌های زیادی کردم، اما تو آنقدر قوی و با قابلیت هستی که نمی‌توانی به دام من بیفتی.

برداشت: این بیت به این معناست که نشان دادن خیال وصال و به دنبالش گرفتن دل و امید عاشق، ناعادلانه است. همچنین بیان می‌کند که چرا در ابتدا به دل عاشق بی‌رحمی می‌کنی و او را از آرزوهایش محروم می‌سازی.

برداشت: تو ارزش و اهمیت صحبت با دوستان و یاران را نمی‌فهمی، مگر وقتی که خودت تجربهٔ تلخ عشق را داشته باشی و در آن حال به ناراحتی و غم فرو بروی.