غزل شمارهٔ ۵۲۹

برداشت: تو که پیمان شکن هستی، به راحتی دل ما را به همراه خود بردی. ای دل سنگین و بدعهد، چرا دل ما را گرفتی؟

برداشت: ای سلطان عشق، هر نوع خطایی ممکن است رخ دهد، اما تو تنها با یک لحظه مهربانی و توجه می‌توانی سایه‌ی لطف را از گدا برداری.

برداشت: تو گفته بودی که با هم جام وصال را خواهیم نوشید، اما هنوز یک جرعه ننوشیده‌ای، شمشیر بدی را به آرامی بلند کردی.

برداشت: من به خاطر محبت دیگران از یادشان دست کشیدم و همه تلاش خود را برای تو کردم، اما تو خودت از ما یاد نکردی و دل را به دیگری سپردی.

برداشت: وقتی لعل و جواهر زیبا را دیدی، ناخواسته چشمانت را از زیبایی‌های دیگر باز کردی و آنچه که قبلاً خوشت می‌آمد، کنار گذاشتی.

برداشت: شمع روشن کردی (بِر کردن در جنوب یعنی روشن کردن) و نورش در نظر تو زیباتر جلوه کرد، گل به دستت رسید و عشق گیاهان را فراموش کردی.

برداشت: اگر دوستی به خاطر یک خطا یا اشتباهی از تو دل بریده، بدان که تو خود دلی را شکسته‌ای که بی‌دلیلی از او فاصله گرفته‌ای.

برداشت: سال‌های زیادی از عمر در زیر سایه دل‌انگیز سعدی سپری شد، اما هرگز ندیدم که صبر از دل کسی در قبال وفا تضعیف شود و او دست از وفاداری خود بردارد.